Reflectie

Dat wij mensen dingen kunnen zien bestaat bij de gratie van reflectie. Zonlicht wordt door een oppervlak gereflecteerd of weerkaatst, komt binnen via onze ogen en wordt in de hersenen samengesteld tot een beeld. Vervang ogen voor een lens en hersenen voor een lichtgevoelige sensor en je hebt een fototoestel. Als licht, al dan niet gereflecteerd, onder een specifieke hoek op een glad oppervlak valt, ontstaat er een projectie. Zo wordt er een tweede beeld gevormd, wat wij een spiegeling of ook reflectie noemen. Omdat licht in alle richtingen uitstraalt bereikt het ook soms meerdere spiegelende oppervlakken waardoor complexe beelden ontstaan. Gelukkig kunnen goed werkende hersenen dat enigszins filteren, maar een fotografisch beeld legt dat complexe ongenaakbaar vast. Water, glas, autodaken en spiegels zijn enkele voorbeelden van spiegelende oppervlakken. Een fotograaf kan er dankbaar gebruik van maken.

Maar reflectie kan ook staan voor terugkijken op ervaringen, gebeurtenissen of emoties om daarvan te leren en weer verbeterd vooruit te kunnen. Voor een fotograaf hoort hierbij een hele andere werkwijze, je zou zeggen een zelfreflectie. Overpeinzing en bedachtzaamheid zijn dan waarschijnlijk herkenbare elementen die in een foto verwerkt zijn.

Thema’s met een dubbele betekenis zijn boeiende opdrachten. Eerlijkheidshalve moeten we er rekening mee houden dat slechts een op de tien beelden een zelfreflectie zal zijn en de rest prachtige reflecties in water, glas, autodaken en spiegels. Wel zo makkelijk.

Maar misschien zit ik er helemaal naast. Kom daarom zelf kijken.

En geheel toevallig is er in KunZt op dit moment ook een expositie met de titel Reflectie. Mooi moment om deze twee exposities op een komende zondagmiddag te bezoeken.